Hard mod No-Fap yapıyorum 14. günü bitirdim. Bir kaç gündür nefret duygum çok fazla arttı insanlığa karşı. İnsanların aptalca davranışlarına en azından bana göre aptalca görünen davranışlarına karşı tahammülüm kalmadı. Anlayışsızlıklarına karşı tahammülüm kalmadı. Kötülük, ahlaksızlık gibi olumsuz davranışlarına karşı tahammülüm kalmadı. Yoğun bir şekilde nefret hissediyorum. Fakat bu nefret öyle yıkıcı bir nefret değil. Zarar vermeye yönelik bir nefret değil. Kalbim çok feci bir şekilde kırılmış gibi hissediyorum. Bu kırılmışlıktan dolayı insanlarla bir arada olmak istemiyorum. İnsanlardan izole edilmiş bir ada ya da ıssız bir yerde yaşamanın hayalini kurarken yakaladım kendimi bir kaç defa.
Bu hissi kırmam gerek. İnsanlar nefret edilesi yaratıklar değil. Ben de melek gibi biri değilim. Fakat zihnimden oluşturduğum yargıları nasıl silebilirim? Belki aksi insanlarla bir arada olarak. Peki bu aksi insanları nereden bulabilirim? İyi bir şekilde tanıştığım adam sırf inancım farklı diye benimle irtibatı kesiyor ya da azaltıyor mesafe koyuyor. Davranışları yapmacıklaşıyor. Kimsenin inancı, rengi, dili, cinsiyeti, ırkı vs vs umurumda değil. Bırak bu farklılıkları bana ben koşarken çelme takıp düşüren ve kolumun kırılmasına vesile olan çocuğa sitem bile etmedim, bacağımın kırılmasına neden olan kişiye kızmadım. Beni dövmek için bana saldıran çocuktan gittim özür diledim kavganın mantıksızlığını ileri gidildiğini falan belirttim. Daha bir çok konuda mantıklı davranmaya çalıştım.
Ben ayak uyduramıyorum. Ben köyde büyüdüm. Pek fazla insanlarla muhatap olmak zorunda kalmadım. Tek başıma oyun oynardım. Geceleri kucağıma bir kedi alıp uyurdum. Ne bileyim bir buzağıyı kucağımda(başı) uyuturdum, köpeğimle oyun oynardık, köpeğim hep piçlik yapardı oynarken ısırmaya çalışırdı(diş saplamazdı), karınca kolonimi beslerdim(meşe ağacında yaşayan karıncaları şartlandırmıştım amk bir defa tıklayınca ağaç karınca ile doluyordu), köy okulunda da 5 sınıfa(hepsi toplam 22 kişi) bir hoca ders verirdi dolayısı ile ilgilenemezdi. Ben de ansiklopedi falan okurdum(romanları pek sevmezdim). Sonra yatılı okul(6.sınıfta itibaren) şehir hayatı derken sıçtım...
Hakkını savunamadığında sessiz kaldığında insanlar içerindeki sadist kişiyi sana karşı ortaya çıkarıyorlar. Sınıfta uyumlu geçinen çocuk geliyor sana karşı acımasız oluyor, anlayışsız oluyor. Kişiyi normal zamanlarda tanıyamazsınız. Kişi kötülük yapma imkanına sahip olduğu halde iyi kalabiliyorsa o konuda iyidir ancak. Örneğin kara gün dostu diye bir kavram niye var? Normal günde dost gibi görünen kişi kara günde aslında seni siklemediğini ortaya koyuyor. Seni siklememe imkanını ele geçirdi artık o bir nevi.İmkandan sonraki kısım önemli olan. Örnekler genişletilebilir ve arttırılabilir.
Bu arada çok iyi kişilerde tanıdım. Harbi adammış dediğim kişilerde oldu. Beni bir küçük Emrah gibi hayal etmeyin. Bu aralar(2 yıl) sadece kötü gidiyor. Daha önceleri kötü giden durumlarda da pozitif olabilirdim. Çok defa sen çok sabırlısın diyen oldu. Ben olsaydım çoktan döverdim X'i diyenler oldu. İki yıldır pozitiflikten negatifliğe düştüm. Çok daralırsam giderdim bir kuytuya ağlayıp içimi rahatlatırdım odağımı değiştirirdim durum yoluna girerdi. Şimdi fayda etmiyor...
Tavsiyeniz varsa her zaman iletebilirsiniz. :))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder